Wat bracht mij ertoe om imker te worden - 4 (door Amber)
Verwondering...

Voor het eerst een bijenkast openen is erg spannend: je weet niet wat je kan en mag verwachten. Hoeveel zijn het er? Zijn ze vriendelijk? Komen ze op je af? En dan? Ren ik dan gillend weg?

Gelukkig hadden we onze praktijkbegeleidster Anneke bij ons. Zij legde ons geduldig uit hoe we de kast open moesten doen en hoe we de ramen eruit moesten halen om ze te bekijken voor de voorjaarsinspectie. Vol verwondering stonden we daar de eerste keer te kijken naar heel veel bijen. Tsjonge! Wat veel! Ongelooflijk... allemaal bijtjes, druk wandelend over een raam. Ik heb niet alles gehoord van wat Anneke vertelde, niet omdat het niet interessant was, maar m'n aandacht ging volledig op aan het één voor één bekijken van de bijen.
Ik probeerde om te zien wat ze nou eigenlijk aan het doen waren... en ja, ze waren "lief".

Ook de tweede en derde les stonden bij mij nog steeds in het teken van verwondering... De vierde les hoorde ik iets meer van wat Anneke vertelde en was zelf inmiddels wat behendiger in het openen van de bijenkast zonder er direct een paar naar de eeuwige jachtvelden te sturen.

"oooohwww... sorry, sorry, sorry" was een regelmatig gehoorde opmerking als ik weer een boos zoemende bij per ongeluk tussen het raam en de kast drukte. (Nogmaals: sorry bijtjes, het ging echt per ongeluk.)

Nog steeds vind ik het vervelend als er een bij sneuvelt omdat ik te onhandig het raam terugplaats in de kast, helaas gebeurt dat....

Een koningin kan ongeveer 2000 eitjes per dag leggen dus de tekorten worden snel weer aangevuld, maar toch.....

Een wijze les van Anneke die we snel leerden: één bij is geen bij... 
Ze bedoelt daarmee dat in het geval van de honingbij een enkele bij niet zonder haar volk kan overleven. Een koningin kan niet zonder haar werksters en de werksters niet zonder koningin. Dus zullen ze alles doen om elkaar te beschermen... mooi, hé?!

Amber